free jazz

Free jazz in 1967
De uitzending die ik in 1967 in de vakantie op de tv zag van Archie Shepp op het festival van Donaueschingen was voor mij een kennismaking met iets volstrekt nieuws. Het was op het festival zelf trouwens ook iets nieuws: mensen die tijdens het optreden de zaal verlieten en aan het slot een appalaus dat niet meer op wil houden. Een lang uitgesponnen suite One for The Trane, een lange bassolo gevolgd door een almaar doorgaande orgie van geluid onder aanvoering van de saxofoon. Het enige dat ik tot dan toe kende aan jazz, was Dave Brubeck. Maar dit was iets anders. Dit kwam ergens uit een diepte van het bewustzijn en was tegelijk zo direct en fysiek als maar mogelijk kon zijn. Dit heeft, met de energie van Jimi Hendrix, de soul uit die tijd en nummers van Who en Stones, een daarvoor niet gekende klankwereld voor me geopend. Uit dezelfde tijd is ‘A Portrait Of Robert Thompson (as a young man)’, van de cd Mama to tight uit 1966, met Archie Shepp – tenorsax, Tommy Turrentine – trompet, Grachan Moncur III, Roswell Rudd – trombone, Howard Johnson – tuba, Perry Robinson – clarinet, Charlie Haden – bas, Beaver Harris – drums. Het gevoel van toen bekruipt me weer bij het terughoren hiervan.

Van ‘The Magic of Ju-Ju’ uit 1967
Eerste deel van The Magic of Ju-Ju, met een lange saxofoonsolo, van de lp met dezelfde naam. Net als Mama too tight opgenomen in de “Rudy Van Gelder Studio”, in New Jersey. Met Archie Shepp – tenorsax, Martin Banks – trompet, flugelhorn, Ed Blackwell – rhythm logs, Dennis Charles – percussie, Frank Charles – talking drum, Norman Connors, Beaver Harris – drums, Reggie Workman – bas, Mike Zwerin – bass trombone.

Fiesta  van  The Way Ahead uit 1968

Pitchin’ Can uit 1970
Een paar jaar verder in 1970: de blues Pitchin’ Can, met Archie Shepp – sopraansax, Earl Freeman – Bass, Leroy Jenkins – altviool, Julio Finn – Harmonica, Noah Howard – altsax,  Chicago Beau – zang, Sonny Murray – drums, Dave Burrell – piano, Clifford Thornton – trumpet. Een blues van Cal Massey (in een polyfone uitvoering). Van het album met dezelfde naam, opgenomen in Europa voor het America label. Het idioom van de free jazz heeft zich verder uitgebreid, met vocale elementen, en een veelstemmigheid van instrumenten en klankkleuren. (In de beste traditie van musici als Duke Ellington.)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *