jimi hendrix

De energie en ziel van de rock
Vanaf de eerste keer dat ik Hey Joe van Jimi Hendrix hoorde, had ik het gevoel dat dit bijzonder was. Het was ook de eerste keer dat ik een eigen mening ervoer over muziek. Penny Lane van de Beatles was prachtig, ik geloof trouwens ook later, maar ik vond Strawberry Fields wel mooier. Jimi Hendrix ging voor mij horen bij My generation van Who en Satisfaction en Paint it Black van de Stones. Zij stonden voor mij in de rockmuziek van die tijd voor muziek met een donker soort levensenergie. De betekenis van de rock in die tijd is voor mij nog steeds dat die het onderscheid tussen hoog en laag heeft weggenomen. De energie van de rockmuziek kwam uit het leven zelf, en dat is denk ik niet meer weg te denken uit de beleving van muziek sinds de 60er / 70er jaren. Het maakt dat muziek niet meer iets alleen van stille zalen, en om in stilte naar te luisteren. Muziek (en kunst) hoort bij het leven, het hoort op straat en overal. De democratisering van de muziek. Het lijkt bij Jimi Hendrix als hij speelt in zijn spel ook of hij overal wil zijn, het lijkt of hij met meer stemmen wil spelen en meer dingen tegelijk wil zeggen. Jimi Hendrix speelt All along the watchtower, live in 1970 op het Isle Of Wight.

Jimi Hendrix speelt Voodoo Child live in 1970

Red House Live in Stockholm in 1969

Jimi speelt Star Spangled Banner Live op Woodstock
Gitaar, zang – Jimi Hendrix, bas – Billy Cox, rithmegitaar – Larry Lee, percussie – Jerry Velez , Juma Sultan, drums – Mitch Mitchell.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *